My Model Train (Mobile)

Jak powszechnie wiadomo, jazda pociągiem to nie w kij dmuchał. Zarówno dla maszynisty, jak i dla pasażera. Ten pierwszy musi pilnować prędkość pociągu, hamować, jakby kto chciał się pod koła rzucić, zatrzymywać na przystankach... Jednym słowem - ręcę pełne roboty. Bycie pasażerem polskiego pociągu to też prawdziwy survival - znikające bagaże, nogi przycięte drzwiami, ucieczki przed dresami - ot, kwintesencja jazdy pociągiem. Całe szczęście, że ekipa odpowiedzialna za My Model Train nie jeździła polskimi kolejami, żadnego z tych zjawisk nie doświadczyła i nie starała się ich umieścić w swojej najnowszej produkcji. Zaś o tym, co się w niej zmieściło, przeczytacie w poniższej recenzji. Zapraszam!

My Model Train jest grą oryginalną, w żaden sposób nie powielającą powszechnie znanych schematów. Owszem - dużo jest tego typu produkcji na komputery i konsole, jednak na telefony komórkowe takiej gry nie było. Gra jest uproszczonym do minimum symulatorem maszynisty. Złośliwi mogliby rzec, że jest symulatorem torów kolejowych i zwrotnic, bo prawdę mówiąc to cała nasza robota sprowadza się do sterowania torami. Na każdym skrzyżowaniu torów wybieramy kierunek, który ma obrać nasza kolejka, po przejechaniu przez nie. Może nie do końca zrozumiale to opisałem, ale podobno jeden obrazek wart jest tysiąca słów, tak więc zerknijcie na screeny.

Pierwsze koty za płoty, przejdźmy teraz do oprawy. Coś, co w pierwszych minutach gry było dla mnie minusem, po kilku godzinach grania zmieniło się w plus. Mam na myśli wielkość obiektów. Na początku zastanawiałem się, czemu to wszystko jest takie duże i przy większych planszach trzeba przesuwać ekran. Dopiero potem zdałem sobie sprawę, że gdyby to wszystko było mniejsze, to trudno byłoby nam się połapać w oznaczeniach, a także miałoby to zły wpływ na nasz wzrok. Co do jakości grafiki, nie mam żadnych zastrzeżeń. Piękne kolory, różnorodność obiektów, bardzo szczegółowych obiektów. Wielki plus dla developera za profesjonalne podejście do sprawy.

Następną kwestią jest dźwięk. W większości gier wyłączam go od razu po starcie, jednak w tym przypadku całą grę przeszedłem, z opcją "sound: on". Przygrywają nam bardzo miłe melodyjki, co prawda nie jest ich dużo, ale ich jakość wynagradza nam te braki.

Wspomnieliśmy już o sposobie rozrywki, o grafice i o dźwięku - została nam jeszcze grywalność, czyli jednym słowem - miód. A miodu w tej grze są litry. I wylewają się przy każdej możliwej okazji. Gra naprawdę potrafi wciągnąć, poziom trudności jest wyważony, jednak czasami trzeba trochę pomyśleć. Większość z 25 przygotowanych misji opiera się na schemacie: zabrać ludzi ze stacji A - zawieźć na stację B. W międzyczasie kontrolować i uzupełniać stan wody i węgla, a także pilnować czasu. Są czasami wyjątki, takie jak Labirynth czy ciągła jazda przez 5 minut.

Prawdę mówiąc, to nie mam tej grze nic do zarzucenia. Wciągnęła mnie po same uszy i aktualnie przechodzę ją już trzeci raz. Polecam ją każdemu wielbicielowi strategii, wielbicielowi symulatorów, wielbicielowi pociągów - w gruncie rzeczy, to każdemu kto lubi dobre gry. Fani szybkiego mashowania przycisków nie mają tu czego szukać. I dobrze...