Chop Sushi (Mobile)

Zdarzają się tytuły, które z początku dość trudno zrozumieć. Gry dziwne, specyficzne, oferujące drugie, a nieraz i trzecie dno. Cechą charakterystyczną tego typu produkcji jest fakt ich niewielkiej popularności, bowiem nim odkryją swą potęgę, potrafią zmusić gracza do rezygnacji. Jednak w wielu przypadkach wystarczy się przemóc, zmusić, dać grze jeszcze jedną szansę, by odkryć coś niesamowitego.

Tak właśnie przedstawia się kwestia gry "Chop Sushi" od THQ Wireless. Gra na pierwszy rzut oka nie oferuje nic nowego, ot, po prostu kolejne puzzle w stylu nieśmiertelnych diamentów. Jednakże każdy, kto po półgodzinie spędzonym z tytułem skaże go na straty, popełni naprawdę bolesną pomyłkę. Bo zabawa dopiero się rozkręci!

Fabuła gry, jak i jej przesłanie to motywy z kultury dalekiego wschodu, mówiące przede wszystkim o dążeniu do doskonałości, poszukiwaniu własnej drogi, odnajdywaniu radości w każdej upływającej chwili, osiągnięciu mistrzostwa w sztuce spokoju i opanowania. Bohaterem jest Mistrz Kuchni (Master Chef), który przyjął dość dziwną postać gigantycznej krewetki(?), ubranej w kucharską czapkę i fartuch. Wędruje po świecie napotykając ludzi, którzy pozwolili dać się pokonać otaczającemu nas wszystkich chaosowi, wpadając w różnego rodzaju depresje i paranoje. Dzięki spotkaniu z Mistrzem mają szansę wyjść na prostą, spojrzeć ponownie na świat z uśmiechem i zauważyć, że po deszczu zawsze przychodzi słońce.

Aby wykonać swe zadanie, Mistrz musi pokonać osobiste demony wszystkich tych ludzi. Walka odbywa się na klasycznej planszy, kwadracie o wymiarach 7x7, wypełnionych... fragmentami jadła, a konkretnie składnikami, które łącząc się budują potrawę zwaną sushi. I tu motyw jest klasyczny: należy tak przestawiać składniki, by zdejmować z planszy ciągi minimum trzech takich samych potraw. Naturalnie ciągi dłuższe premiowane są dodatkowym ruchem, a jedna, wybrana potrawa - w tym wypadku wasabi - zadaje obrażenia. Dalej jak w klasycznym RPG: połączenie obserwacji, taktyki i szczęścia daje zwycięstwo, po którym demony zostają pokonane, kolejna ludzka istota uratowana, a Mistrz otrzymuje punkty doświadczenia, zwiększające jego moc oraz żywotność.

Gra jednak posiada kilka cech, które czynią ją tytułem wyjątkowym. Pierwsza, najszybciej zauważalna z nich to fakt niestandardowego rozbijania plansz. Otóż tutaj nie przekładamy sobie swobodnie potraw jeden za jeden, nie przestawiamy dwóch znajdujących się obok siebie. W "Chop Sushi" zastosowano zupełnie odmienną taktykę: wybraną potrawę można przesunąć w każdym z czterech kierunków, jednakże TYLKO na koniec rzędu/kolumny! Przez co cały rząd (tudzież kolumna) ulega przesunięciu, wszystkie elementy zmieniają swe położenie. Jest to rozwiązanie po prostu wspaniałe, coś nowego, na co wszyscy fani, nieco znudzeni klasycznymi diamentami czekali od dawna.

Kolejna sprawa podnosząca do niebywałych rozmiarów przyjemność płynącą z gry to system ataków dodatkowych. Owe ataki należy zakupić w przerwach między kolejnymi walkami w specjalnym sklepie. Polegają one na zbieraniu z planszy określonego rodzaju potraw. Ściągając kolejne ciągi przyspieszamy uaktywnienie ataku, oczywiście obok planszy znajduje się podgląd ukazujący stan. Najciekawsze jest jednak to, iż nasz przeciwnik ma dostęp do tych samych ataków, co my. Dlatego należy naprawdę dobrze planować co i kiedy powinno być ściągnięte, odnajdywać na planszy brakujące fragmenty, by nie okazało się, że nasz cały trud zostaje podsumowany jednym ruchem przeciwnika, i to on zostaje obdarzony specjalem!

Ale to nie wszystko w tym temacie. Otóż mamy trzy rodzaje ataków: dodające mocy, pułapki i specjalne. Wykonanie pułapki oczywiście zadaje obrażenia, więc należy uważać. A nieraz zdarzy się, iż by zdobyć dodatkową moc jednocześnie należy uaktywnić pułapkę... Doskonała zabawa. Jednak najciekawsze jest jeszcze coś innego: nie mamy absolutnie ŻADNEJ kontroli nad kolejnością ataków i ich rodzajami! Po prostu po uaktywnieniu danego specjala pojawia się kolejny, a gracz jest informowany jedynie kolorem ataku o jego znaczeniu. Taki losowy układ dodaje niesamowitej grywalności, czyniąc z każdej bitwy małe arcydzieło. Jednocześnie przedłuża także żywotność, gdyż przy kolejnym podejściu ataki z pewnością będą inne.

Grafika przedstawia dość specyficzne obrazy, doskonale pasujące do ogólnej filozofii gry. Owszem, zdaję sobie sprawę, iż wielu graczom przeszkadzać będzie fakt, iż bohaterem jest gigantyczna krewetka, a nad głowami napotkanych ludzi unoszą się swobodnie bliżej nieokreślone postaci, przedstawiające osobiste demony. Ale jest to po prostu pewnego rodzaju symbolizm, na który zdecydowali się twórcy, i po pewnym czasie okazuje się, iż w zasadzie nie przeszkadza, bo i dlaczego miałby? W czasie walki z kolei grafika ukazuje planszę w bardzo ciekawy sposób, symulujący widok trójwymiarowy. Kursor to oczywiście pałeczki, którymi należy spożywać sushi, obracając nimi nad potrawami cała plansza się przesuwa, ukazując widoki z różnych kątów. Widoczność jest stuprocentowa.

Podobne kontrowersje może wzbudzić dźwięk. Niektórzy uznają go za nudę, melodie są niezbyt długie, szybko się zapętlają. Jednakże z drugiej strony mają w sobie pewną moc, są dość psychodeliczne, odsłuchując już kolejne zapętlenie podczas emocjonującej rozgrywki wcale nie doświadczyłem uczucia znużenia, a wręcz przeciwnie: pogwizdywałem sobie z radością, bowiem owe krótkie kompozycje mają w sobie niezaprzeczalny urok i doskonale komponują się z wydarzeniami ukazanymi na ekranie.

Na osłodę pozostało jeszcze jedno: w sklepie prócz ataków specjalnych można zakupić także "wyzwania", czyli zagadki logiczne stojące na przyzwoitym poziomie. Plansza wygląda tak, jak w przypadku walki, lecz celem jest takie ułożenie potraw, by stworzyły całość, by wszystkie specjały danego typu znajdowały się obok siebie w ciągach. Oczywiście należy to zrobić przy pomocy jak najmniejszej liczby ruchów. A jakby tego było mało, to twórcy dodali jeszcze jedną mini grę, mianowicie łowienie ryb, ot, po prostu: czysty relaks w przerwach między kolejnymi walkami.

"Chop Sushi" to tytuł, w którym kryje się prawdziwa magia. Jednakże by ją odnaleźć należy po prostu dać grze szansę, może nawet więcej niż jedną - bo zabawa zaczyna się dopiero wówczas, gdy w zanadrzu mamy masę losowych ataków specjalnych. Gwarantuję, iż warto dać się przekonać, poświęcić grze chwilę, by w późniejszych etapach zanurzyć się całkowicie w niezwykłej filozofii dalekiego wschodu i osiągnąć absolutny i niczym niezakłócony spokój.