Diamond Islands 2

Od wydarzeń znanych z "Diamond Islands" upłynęło czternaście lat. Życie toczyło się spokojnie, aż do dnia, w którym wódz ustąpił ze stanowiska, oddając je swemu synowi. Niestety nie wszystkim się to spodobało; przeciwnicy zmian, konserwatyści i inni tradycjonaliści postanowili pogrążyć plemię w żałobie, licząc iż dzięki temu postęp nie nastąpi. W tym celu porwali Święty Totem Plemienia... Ale wódz się nie poddał! Wysłał swych synów w poszukiwaniu utraconego dziedzictwa.

Celem gry jest toczenie przez planszę totemu; idealnie wymierzonego prostopadłościanu. Przestawiać go można w każdym kierunku, zatem nieraz leżeć będzie na dłuższych bokach, to znowu na podstawach. Zabawa polega na tym, iż wyspy z kolejnych archipelagów są naprawdę niewielkie i totem łatwo jest sobie zablokować. Aby temu zapobiec, warto rozejrzeć się dokoła, używając lewego klawisza soft, pod którym kryje się tzw. oko. Dzięki temu można sobie obejrzeć całą planszę oraz precyzyjnie zaplanować drogę.

Gra jednakże nie polega jedynie na toczeniu klocka [LOL! - przyp. kor.]. Twórcy postarali się maksymalnie urozmaicić rozgrywkę, tworząc całą gamę elementów, których jedynym celem jest przeszkodzić graczowi, a co za tym idzie, dodać grywalności. Warto tu wymienić przede wszystkim diamenty – na każdej wyspie znajdziemy ich sześć, i naturalnie zdobycie wszystkich znacznie poprawi ostateczny wynik. Jednakże owe diamenty są poukładane tak, że czasem naprawdę prościej byłoby po prostu ustawić totem na swoim miejscu, po czym płynąć na kolejną wyspę... zatem trzeba się wysilić.

Z czasem gra robi się coraz trudniejsza. Zamiast z jednej wysepki, plansza składa się z kilku; między nimi przedostaniemy się dzięki tratwom, lub mostom. Jednakże tratwy są niewielkie, totem musi być na nich ustawiony pionowo, co nie zawsze jest proste do osiągnięcia. Z kolei mosty pojawiają się dopiero po uruchomieniu specjalnych włączników, na które należy najechać naszym przyciężkawym klockiem. Jakby tego było mało, niektóre mosty zapadają się natychmiast po przejściu gracza, z kolei inne powstają w miejscach, które wykluczają ponowne użycie tratwy – po prostu nie będzie którędy przepłynąć. Wszystko trzeba brać pod uwagę, zablokowanie się powoduje u gracza naprawdę nieprzyjemne uczucie. Oczywiście to nie wszystkie elementy dodatkowe, podczas eksploracji wszystkich sześćdziesięciu plansz napotkamy naprawdę sporo ciekawostek uprzyjemniających rozgrywkę.

Graficznie gra prezentuje się niezwykle przyjemnie, choć jednocześnie wyraźnie widać, iż graficy zbytnio się nie wysilili. Sam totem jest najwyraźniejszym elementem na planszy, ukazanej w rzucie izometrycznym. Dokoła niego biegają bez wytchnienia synowie wodza, to oni wprawiają totem w ruch; ciągną, pchają, podnoszą i kładą. Chwilami gracz miewa wyrzuty sumienia, iż przez własną bezmyślność skazuje Bogu ducha winnych plemieńców na taki wysiłek...

Same archipelagi także się zmieniają, jest więc różnorodnie. Ocean dookoła nas faluje, to znowu przeleci jakiś egzotyczny ptak, drzewa kołyszą się na wietrze, nawet piach, po którym nieraz musimy przeciągnąć totem się zmienia pod wpływem ciężaru klocka. Nie sposób narzekać także na melodie, mocno stylizowane na dzikie, plemienne dźwięki, tworzone przez tam-tamy czy inne egzotyczne instrumenty.

"Diamond Islands 2" posiada także jeszcze jeden, dodatkowy atut, a mianowicie tryb "Quick Game", odblokowywany w miarę postępów w grze głównej. Jest to zupełnie oddzielna gra, w której wciąż toczymy totem, lecz w innym celu. Tutaj na planszach znajdziemy znacznie więcej diamentów, niż zaledwie sześć, lecz celem jest nie tylko zebrać wszystkie, ale w dodatku zrobić to w określonej z góry liczbie ruchów! Prawdziwe wyzwanie, zdobycie złota we wszystkich planszach daje tak gigantyczną satysfakcję, że aż trudną do opisania.

Teraz pewnie, drogi Graczu, zapytasz mnie: dlaczego dałem grze osiem, skoro jest tak wspaniała? Odpowiedź na to pytanie jest prosta: otóż "Diamond Islands 2" praktycznie wcale nie różni się od części pierwszej... Fakt, że wciąż jest to jedna z najlepszych gier logicznych na komórki, jasne, że tak! Ale mimo wszystko, by dostać lepszą notę, powinna oferować coś ponadto, coś dodatkowego. A różnic praktycznie brak. Dlatego też gorąco wszystkim tytuł polecam, gwarantuję doskonałą zabawę, ale z czystym sumieniem stawiam "tylko" ósemkę.