House M.D.

Serial "Dr House" to jeden z tych cykli, które od lat zachowują przyzwoity poziom scenariuszy, mimo ponad dwudziestu odcinków na sezon. Z drugiej strony, takiemu bohaterowi jak House nie zaszkodzi zbytnio i kiepski scenarzysta - wszak większość fanów nie czeka na ujrzenie w akcji najlepszego diagnosty w USA, pragnie natomiast zobaczyć narkomana, wrednego mizantropa, który nie potrafi sobie dać rady sam ze sobą.

Aż dziw bierze, że jak dotąd powstały dopiero dwie gry na telefony komórkowe z Gregorym House'em w roli głównej. Klasyczna przygodówka, przedstawiająca jeden z odcinków sprzed dwóch lat oraz nowość, powstała w wyniku współpracy Hands-On Mobile oraz producenta o arcyciekawej nazwie - Babaroga.

Tym razem nie będziemy się skupiać na fabule znanej z serialu. Gra zaoferuje leczenie (czyli po amerykańsku "rozwiązywanie spraw") wielu pacjentów, a każda kolejna będzie po prostu wyzwaniem dla umiejętności logicznego myślenia. Na szczęście, mimo braku fabuły ogólnej, każdy z kolejnych pacjentów będzie w typowy dla House'a sposób potraktowany, opisany, obrażony; nie braknie także docinków rzucanych przez Grega do swoich współpracowników. Klimat serialu oddany niemalże idealnie.

Diagnosta pracuje według ustalonych reguł. Najpierw wyznacza podwładnych do kolejnych zajęć, mających pomóc w rozwiązaniu sprawy; wysyła ich do domu chorego, by zbadali zawartość lodówki (i szafek z bielizną, gdy pacjentka jest fajna), zleca testy laboratoryjne, a nawet zadaje pytania pacjentowi (ale to w ostateczności, gdyż przecież wiadomo: wszyscy kłamią). Tak też rozpoczyna się każdy z kolejnych przypadków: od wyznaczenia dostępnych lekarzy (Taub, Trzynastka i Foreman, jak widać gra oparta jest na sezonie piątym) do zadań. Zlecenie kończy się otrzymaniem wskazówki, którą należy wykorzystać podczas leczenia.

Posiadając już jakieś wskazówki należy udać się do pracowni, gdzie na tle zdjęcia rentgenowskiego rozwiązujemy sprawę. Na ekranie telefonu zostaje wyświetlona swego rodzaju układanka, mianowicie kilka kwadratów (od czterech do szesnastu), wypełnionych różną liczbą kolorowych symboli (od dwóch na kwadrat, do czterech). Zadaniem House'a i gracza jest systematyczne wyeliminowanie kolejnych symboli tak, by w każdym kwadracie został tylko jeden znak. Otrzymane wcześniej wskazówki podpowiadają jak to robić na zasadzie kolejnych, licznych powiązań między symbolami; dotyczą one ich wzajemnych relacji w ułożeniu, który jest pod lub nad, czy po lewej czy prawej i tym podobne. Pomysł jest absolutnie doskonały, wymagający od gracza totalnego skupienia i uwagi.

W zależności od prędkości rozwiązania planszy otrzymujemy różną liczbę punktów. Haczyk polega na tym, że badania, prowadzące bezpośrednio do wskazówek trwają parę minut, odmierzanych w czasie rzeczywistym. Są dwie drogi postępowania: można wybrać szybkie wskazówki, które otrzymamy po parunastu sekundach, a potem popisać się potęgą własnego umysłu, lub wziąć lepsze podpowiedzi, które szybciej pozwolą się połapać w układzie, ale na które trzeba naprawdę sporo poczekać.

Gra dzieli się na kilka poziomów trudności, każdy kolejny zostaje odblokowany po ukończeniu zadania z poprzedniego. Zabawa polega na swobodnym, dowolnym wybieraniu poziomu trudności, rozwiązywaniu zadania, oglądania wyniku punktowego i... to wszystko. I następna sprawa, wybierana po prostu z menu głównego jako nowa gra.

Pewien problem sprawia fakt, iż dość szybko powtarzają się teksty, zapowiadające kolejny przypadek, powinno być ich znacznie więcej. Po rozwiązaniu spraw we wszystkich poziomach gra zaczyna tracić impet - układanki są wciąż rewelacyjne, ale do pełni szczęścia brakuje nowych, zabawnych, chamskich docinków głównego bohatera.

Grafika w grze to mistrzostwo minimalizmu - postaci wyjęte prosto z filmu, w kilku zaledwie pozach, brudne, szare, byle jakie tło - na szczęście symbole od siebie się mocno różnią i widoczność podczas gry właściwej jest stuprocentowa. Znacznie gorzej jest w przypadku dźwięków: w menu usłyszymy "Teardrop" Massive Attack, jak w serialu, ale w mocno okrojonej wersji, a podczas gry słychać tylko beznadziejny odgłos nawet nie wiadomo czego, chamski zgrzyt, który jak najszybciej gracz wyłącza.

"House M.D." z początku jawi się jako mocny tytuł, gdyż pomysł na rozgrywkę jest bardzo przemyślany, różniący się od większości gier z gatunku, a rozwiązanie sprawy daje ogromną satysfakcję. Niestety jednak gra szybko zaczyna tracić na wartości przez niedoróbki, nie pomaga jej także beznadziejny dźwięk, lecz mimo to pozostaje tytułem z pewnością znacznie lepszym od przeciętnej.