WWE SmackDown vs. Raw 2009

Gdy słyszę słowo "Smackdown", to mam tylko jedno skojarzenie - drugą część tej gry z konsoli PSX, która znaczyła dla mnie bardzo, ale to bardzo wiele. Nigdy nie zapomnę tej radości, jaką dawało stworzenie od podstaw swego zawodnika, a potem gra multiplayer i wyzwiska, które słychać było nawet na drugim końcu osiedla.

Od pewnego czasu "Smackdown" wykorzystywany jest także w grach na komórki. Ciekawostką jest fakt użycia przez producenta grafiki 3D, czyli nadania grze podobnego klimatu, jaki miał pierwowzór z konsol. Wersja 2009 graficznie prezentuje się niezwykle okazale - szczególnie jeśli chodzi o postaci zawodników. To już nie są kiepskie bryły, tworzące umięśnionego faceta - tutaj wrestlerzy wyglądają naprawdę dobrze. I poruszają się z gracją.

Cechą charakterystyczną serii "Smackdown" jest budowanie własnego zawodnika. Oczywiście nie mogło jej zabraknąć w wersji mobile. Tworząc swoje umięśnione alter-ego mamy do dyspozycji całkiem pokaźną (jak na komórkę) gamę elementów. W tym też momencie widać najlepiej, jak bardzo dopieszczona została grafika. Podczas wyboru twarzy dla naszego bohatera można wybierać spośród kilku dostępnych - idealnie przedstawionych. Bardzo szczegółowych i przede wszystkim autentycznie różniących się od siebie motywów. Dobranie następnie odpowiedniej fryzury, koloru włosów, tatuaży, gadżetów jest samą przyjemnością.

Wrestling to przede wszystkim show. Do wyboru mamy sześć głównych stylów, które zdefiniują zachowanie zawodnika. Czy będzie poważny, skupiony - czy też może zostanie po prostu showmanem. Najlepsze jest natomiast to, że gdy aktualny styl się znudzi, bez problemu można go zmienić. Dodaje to grze klimatu, bowiem jak wszyscy wiemy, znani wrestlerzy przechodzą różne metamorfozy, zatem i nasz bohater czasem powinien.

Następną niezwykle istotną kwestią są ciosy. Podstawa to klasyczny punch, lub objęcie przeciwnika w celu wykonania spektakularnej akcji. Niestety nic więcej nie znajdziemy. Gra opiera się na średnio udanym sterowaniu: klawisz 5 to cios, klawisz 1 to objęcie wroga; następnie wybieramy jeden z czterech kierunków, by wykonać akcję. Poruszanie zawodnikiem to oczywiście klawisze 2, 4, 6 i 8. No to ja się od razu pytam, dlaczego na 3, 7 i 9 nie dodano żadnych ciosów? Niewykorzystane guziki - wielka szkoda. Podwójne wciśnięcie któregoś z kierunków powoduje bieg, który można zakończyć w różny sposób, w zależności czy przeciwnik stoi, czy też leży.

Wszelkie dodatkowe akcje wykonuje się także klawiszem 1. Stojąc przy linach schodzimy z ringu, będąc z kolei poza nim, wciśnięcie jedynki powoduje podniesienie jakiegoś akcesorium (krzesło, na przykład). Dłuższe przytrzymanie guzika z kolei powoduje próbę zakończenia walki, w klasycznym "przygwożdżeniu" przeciwnika do maty, a stojąc w rogu ringu wejście na liny. Jak widać, klawisz 1 jest guzikiem magicznym, który obsługuje większość działań. Niestety przez to czasem zdarzają się wpadki; gdy chcemy rzucić oponentem schodzimy z ringu, gdy chcemy podnieść go z maty to znowu nasz zawodnik się na nim kładzie próbując wygrać walkę. Co prawda można to opanować, wszystko jest kwestią czasu przytrzymywania klawisza, jednak mimo wszystko ja wolałbym wykorzystać do różnych czynności pozostałe, nieużywane guziki.

Wrestling nie byłby sobą, gdyby zabrakło tzw. "finisherów", czyli ciosów w domyśle kończących walkę, nokautujących, wykańczających fizycznie przeciwnika. Jak najbardziej mamy je i tutaj. Wybór ciosu specjalnego dokonywany jest w trakcie tworzenia postaci (można go oczywiście potem edytować i zmieniać), a dostępnych mamy kilka najbardziej klasycznych zagrywek znanych z WWE. Podczas gry, wraz z zadawanymi ciosami rośnie pasek "finishera", gdy jest pełny nie pozostaje już nic, tylko go zastosować. Jak? Nie zgadniecie... znowu klawiszem 1.

Sama walka prezentuje się pod względem graficznym przyzwoicie - lecz tylko na ringu i w jego okolicach. Na publiczności zbyt długiej uwagi bym nie skupiał, coś tam się po prostu z tyłu rusza. Lepiej jest już podczas stosowania ciosu specjalnego, gdy publiczność ożywa, błyskają flesze aparatów, jest fajnie. Ruchy zawodników natomiast odwzorowane są po prostu rewelacyjnie - nie przypuszczałem, że będzie mi dane zagrać w coś tak ładnego na telefonie komórkowym. W dodatku wszystko jest niezwykle płynne, nie znajdziemy tu fragmentów, w których gra by zwalniała. Wygląd ogólny podczas walki jest zawsze taki sam - niebieskie kolory gdy walczymy w "Smackdown" i czerwone, gdy walka odbywa się w trybie "Raw".

Na uwagę zasługują też typy meczy. Jest ich naprawdę sporo, różnią się warunkami, które należy spełnić dla zwycięstwa. A to wyrzucić z ringu, to znowu doprowadzić to totalnego wycieńczenia organizmu... Walki w klatkach także są, a jakże.

W grze mamy opcję walki natychmiastowej (Exhibition) i kariery. Owa kariera to przede wszystkim show - tu nie ma klasycznego kalendarza walk, po prostu obserwujemy losy naszego bohatera, mamy możliwość kierowania jego dialogami, wyzywać innych lub się kajać. Jak w telewizji - najpierw dużo gadaniny, potem konkretne lanie. Zawodnik po walkach otrzymuje dodatkowe punkty, które rozmieszczamy w jego charakterystyce, dodając siły i tak dalej. Tryb kariery to podstawowy format gry i jest bardzo udany.

Dźwięk w grze jest dość nierówny. Podczas przebywania w menu towarzyszy nam konkretna, rockowa melodia, która następnie odgrywana jest również przy wyjściu zawodnika na ring. Drugiemu wrestlerowi również przygrywają - i zawsze, przy każdej walce słychać tylko te dwa utwory. Mogło być ich więcej. Sama walka natomiast rozgrywana jest w towarzystwie odgłosów wywołanych ciosami. Widownia odzywa się jedynie podczas wykonywania ciosu specjalnego.

Ogólnie rzecz biorąc, "WWE 2009" to naprawdę konkretny kawałek wrestlingu na telefony komórkowe. Wydaje mi się, że w obecnym czasie trudno byłoby znaleźć godnego konkurenta dla gry. Jednak w przypadku wszelkich "bijatyk" wiadomo, że esencją rozgrywki jest multiplayer, bowiem żadne komputerowe AI nie dorówna żywemu przeciwnikowi. Niektórzy twierdzą, że gry na komórki z definicji są przeznaczone dla jednego gracza, jednak przykład wielu ostatnich tytułów mówi nam coś zupełnie innego: online, bluetooth - technologie pozwalające na grę wieloosobową. Gra jest niezła, lecz byłaby jeszcze lepsza, gdyby oferowała możliwość pobicia kumpla, a nie komórki.