NeutronX

Pod pojęciem "gry logiczne" ostatnimi czasy kryją się głównie odmiany "Tetrisa" i "Zumy". Niezwykle rzadko można natrafić na tytuł, który do tego gatunku wnosi coś nowego i w dodatku jest udany. W gąszczu średniaków czy wręcz niewypałów czasem jednak odnaleźć można gry wartościowe. Na szczęście. Zdecydowanie do takich właśnie należy ostatnia produkcja Herocraft pod jakże ciekawym tytułem: "NeutronX".

Fabuła gry opiera się na badaniach naukowych pewnego profesora, którego wygląd i inteligencja wskazują na bardzo bliskie powiązania z Einsteinem. Otóż, ów profesor od lat zajmuje się problemem neutronów. I właśnie Ciebie, drogi Graczu, wybrał na swego ucznia; to Ty możesz mu pomóc odnaleźć ostatecznie rozwiązanie.

Na planszy znajduje się pewna konfiguracja jąder, otoczonych neutronami w różnych układach. Zadaniem Gracza jest doprowadzić do likwidacji owych jąder. Przy pomocy dodatkowych neutronów zmienimy konfigurację każdego elementu na planszy tak, by przeprowadzić czystkę.

Jądra dzielą się na kilka konfiguracji. Znajdziemy tu zarówno takie, którym wystarczy jeden impuls elektronowy do eksplozji, jak i nieco bardziej skomplikowane, które wyeliminuje dopiero kilka kolejnych impulsów. U dołu planszy mamy wyświetloną liczbę pozostałych neutronów. Zasada jest taka: jądro pod wpływem impulsu rozpada się na cztery kolejne impulsy, które ruszają na cztery strony świata. Należy tak przemyśleć układ, by uzyskane w ten sposób impulsy dotarły do kolejnych jąder, likwidując je lub chociaż zmieniając ich konfigurację, co pozwoli na późniejszą likwidację. Może i brzmi to skomplikowanie, lecz zaręczam, iż wcale takie nie jest.

Przykładowo: równolegle obok siebie ustawione są dwa jądra. Jedno z nich jest niemalże całe pomarańczowe, co jest znakiem, iż pojedynczy impuls je rozniesie, natomiast drugie jest niebieskie - czyli należy nad nim popracować. Pomarańczowy element traktujemy jednym z dostępnych uderzeń. Jądro rozpada się, w cztery kierunki zostają rozrzucone impulsy. Ponieważ równolegle do tego znajduje się kolejne jądro, otrzymuje cios i zmienia konfigurację. Z niebieskiego staje się pomarańczowe. Teraz wystarczy już tylko jeden kolejny impuls i ten element także zostanie wyeliminowany.

Jeśli chodzi o ilość dostępnych impulsów, to jest z tym różnie. Jest to gra logiczna, więc trudno oczekiwać łatwizny; nieraz na planszy znajdzie się i dziesięć-dwanaście jąder, a w mieszku mamy zaledwie trzy neutrony... Trzeba naprawdę dobrze się przyjrzeć, długo pomyśleć, nim zdecydujemy się wykorzystać choć jeden z dostępnych impulsów. Nie ma tu także zasady, w myśl której Gracz otrzymuje dokładnie taką liczbę neutronów, która jest warunkiem koniecznym do rozwiązania planszy. Normalną sprawą jest fakt, iż po dokonaniu czystki wciąż mamy do dyspozycji kilka impulsów.

Gra zawiera około trzydziestu poziomów, które należy odblokować. Pierwszych kilka dostępnych jest od razu, dzięki czemu odkrywamy etapy kilka numerów w przód. Jest to doskonały pomysł, bowiem czasem można natrafić na naprawdę trudny poziom. Gracz się zacina, klnie, siwieje... W takim wypadku dobrze jest mieć możliwość przejścia do kolejnego etapu, by do owego trudnego wrócić po paru chwilach lub dniach, ze świeższym umysłem i większą chęcią. Należy też wspomnieć, że samo zaliczenie wszystkich plansz wcale nie jest gwarantem sukcesu. Otóż profesor po każdej ukończonej planszy punktuje ją procentowo - a punktację opiera na jego własnym przejściu. Czyli gdy ukończymy poziom na 43% to w sumie nie ma się co cieszyć, bo owa oszałamiająca punktacja jasno wskazuje, iż mogliśmy zrobić to lepiej. Dzięki temu dodatkowi można do gry wracać i starać się osiągać jak najlepszy wynik.

Grafika w grze to kwadratowe plansze, podzielone na sektory zawierające jądra. Same jądra mogą kojarzyć się z chemicznymi modelami cząsteczek, znanymi większości z nas chociażby z lekcji chemii (blee). Zgodnie z ilością otrzymanych impulsów zmieniają kolory swych elementów, także widoczność jest doskonała, już po paru minutach spędzonych z grą można od razu zidentyfikować konfigurację jąder, a wprawne oko natychmiast dostrzeże możliwe ścieżki rozgrywki. Dźwięk w samej grze dodaje klimatu, różne odgłosy impulsów i reakcji zachodzących na planszy z pewnością mogą się podobać. Muzykę napotkamy jedynie w menu, w dodatku przy każdej zmianie opcji podczas surfowania po menu będzie się odgrywać od początku - co jest dość irytujące, zwłaszcza w roku 2008, gdy taki sposób tworzenia gier powinien znaleźć się już w lamusie. Ale jest to jedyna irytująca rzecz w "NeutronX", no, może jeszcze fakt, iż niestety nie jest po polsku... A poza tymi dwiema kwestiami tytuł to esencja rozgrywki logicznej, po prostu "musisz-mieć" dla każdego fana tego typu gier.