Dexter's Laboratory: Brain Reaction

Największym fanem tetrisa, jakiego spotkałem w życiu, był mój tata. Ech, jak wziął przenośną mini-gierkę (jedną z tych, które krążyły po Polsce w połowie lat 90.) to jakby znikał. Zawsze mawiał, że tetris najlepszy jest w tym momencie, gdy na ekranie robi się bałagan; gdy jest pełno dziur między klockami i należy tak grać, by je wszystkie zlikwidować. Cóż - z tytułu "Dexter's Lab: Brain Reaction" byłby zachwycony. Bo w grze mniej więcej o coś takiego właśnie chodzi.

Fabuła jest typowa dla kreskówki: konkurent Dextera porwał jego komputer i nasz niewysoki bohater zrobi wszystko, co w jego mocy, by swój ukochany sprzęt odzyskać (założę się, że korzysta z Linuksa, tylko ten system powoduje takie przywiązanie, hehe). Aby to uczynić, musi rozwiązać konkretną łamigłówkę, a jego wspaniała siostra Dee Dee (swoją drogą obiekt westchnień konkurenta Dextera) będzie bratu przeszkadzać z uporem maniaka.

Na typowej dla tetrisa planszy rozrzuconych zostało kilka molekuł. Czyli po prostu pojedynczych klocków o różnych kolorach. Zadaniem chłopca-geniusza jest je zlikwidować. Owa likwidacja odbywa się w następujący sposób: molekuły muszą stać się częścią łańcucha, złożonego z co najmniej czterech klocków tego samego koloru.

Główną zasada polega na tym, że sterujemy podwójnymi molekułami. Przez cały czas trwania każdej z plansz tylko i wyłącznie takie pojawiają się na ekranie. Mogą to być różnokolorowe molekuły, ale często zdarzają się i dwa takie same. Obracać je można w każdej możliwej konfiguracji. Zgodnie z zasadą tetrisa klocki są integralną całością, co znaczy mniej więcej tyle, że jak Gracz je ułoży - tak będą trwały. Dopiero w przypadku osiągnięcia celu - czyli utworzenia ciągu co najmniej czterech molekuł tego samego koloru w tym co najmniej jednej głównej - pozostałe, dotychczas "przyklejone" opadną na dół.

Wygląda to mniej więcej tak: na początku każdego z etapów mamy rozrzucone po planszy molekuły. Nie zachowują się zgodnie z prawami fizyki, tzn. wiszą po prostu w powietrzu. Od góry lecą dodatkowe klocki, które poprzez ruchy Gracza "przyklejają się" do pozostałych. Czysty tetris. Co pewien czas na wyświetlaczu telefonu ukaże się Dee Dee, nieznośna, obdarzona pewnym wdziękiem (lecz na pewno nie mózgiem) siostra młodego geniusza. Złośliwie przyciskać będzie guzik prędkości, przez co ukazujące się molekuły będą opadały coraz szybciej.

W pierwszej planszy mamy do eliminacji trzy klocki. W dwudziestej jest ich więcej niż pozostałych, pustych pól na planszy. Gra robi się coraz trudniejsza, a dodatkowo przejście każdej kolejnej planszy trwa coraz dłużej. "Dexter's Lab: Brain Reaction" to gra na długo, na kolejne popołudnia i wieczory, co jest zdecydowanie plusem.

Tytuł posiada trzy tryby gry. Circuit to warstwa fabularna, najważniejsza. Tutaj właśnie odbywać będzie się walka dwóch silnych, choć młodych umysłów. Co kilka kolejnych plansz złośliwy przeciwnik Dextera powie kilka słów, które zmotywują Gracza do walki. Kolejnym trybem jest Challenge, gdzie chodzi głównie o prędkość. Zasady gry są te same, lecz liczy się czas, w którym pozbędziemy się wszystkich molekuł z planszy. Tu mamy nowość, system kodów, które pozwolą wrócić do dowolnego etapu w każdym momencie by poprawiać wynik.

Ostatni tryb gry to spore zaskoczenie, bowiem jest to multiplayer. Gra na zasadzie "gorących krzeseł": dwójka Graczy wymienia się telefonem. Każdy z nich otrzymuje dokładnie taką samą planszę, a zwycięża ten, który zniszczy molekuły w krótszym czasie.

Grafika to obrazy jakby wyjęte żywcem z kreskówki: Dexter, przeciwnik i siostra. Nic ponadto, bowiem reszta to po prostu plansza do tetrisa. Dźwięki natomiast... i tu mamy jedyną poważną wadę gry. O ile w menu jest muzyczka (ale żenująca) to w trakcie gry już jej nie ma. Są tylko dźwięki... zaraz, chyba bardziej odpowiednia będzie liczba pojedyncza. Otóż, drodzy Gracze, w "Dexter's Lab: Brain Reaction" mamy jeden dźwięk. Odgrywany jest w momencie utworzenia ciągu zawierającego choć jedną z wymaganych molekuł. Gdy tworzymy ciągi z pozostałych klocków (czyli przez cały czas) panuje grobowa cisza...

Podsumowując: gra jest naprawdę dobra, jednak trzeba dać jej szansę, bo z początku rozgrywka jest niezwykle ślamazarna. Dopiero w kolejnych planszach, gdy ekran zostaje zapełniony większą liczbą różnokolorowych klocków, których należy się pozbyć, tytuł się rozkręca. Odnośnie grafiki nie mam uwag krytycznych, jednakże dźwięk, a raczej jego brak, obniża ostateczną ocenę. Mimo to tytuł uważam za udany, ciekawy i godny uwagi dla wszystkich fanów gier logicznych.