One (N-Gage 2.0)

Mówi się, że nowa platforma powinna mieć przynajmniej dwie gry w momencie premiery: dobrą bijatykę i dobre wyścigi. Od premiery N-Gage 2.0 co prawda minęło już nieco czasu, a na dobre wyścigi wciąż czekamy, lecz w kwestii bijatyki sprawa jest już jasna jak słońce - pierwsze miejsce należy się "One".

Od pierwszych chwil po uruchomieniu gra całkowicie mną zawładnęła, poczułem się tak, jak w zamierzchłych czasach, oglądając po raz pierwszy na żywo grę "Tekken 3". To, co Nokia zaserwowała graficznie przewyższa wszystko, co wcześniej widziałem na telefonie komórkowym. Postaci są duże i niezwykle szczegółowe, dodatkowo ich stroje podlegają warunkom panującym dokoła, spięte w koński ogon włosy falują w rytmie ruchów wykonywanych przez zawodnika, podobnie zresztą jak krawat czy kurtka. Tła, pośród których rozgrywają się walki są dopracowane w stu procentach; mimo że są to ograniczone przestrzenie, nie widać tego w grze, mamy wrażenie naprawdę sporej swobody. Ale najważniejsze jest to, że tła wyglądają doskonale nie tylko z dalszej kamery, z bliska także, nie rozmywają się w charakterystyczny dla trójwymiarowych produkcji na telefony sposób.

Na największego plusa jednak zasługuje odwzorowanie ruchów postaci. Zawodnicy wyglądają jakby żywcem wyjęci z filmu, ich sposób poruszania się, prowokujące gesty na wejściu, przy wygranej lub porażce to absolutne arcydzieło. Żaden z ciosów wykonywanych nie wygląda źle, wręcz przeciwnie, wszystkie są niezwykle realistyczne, a upadki to już po prostu mistrzostwo świata.

Rozgrywka w trybie "Story" toczy się w siedmiu lokacjach, a w każdej z nich należy pokonać trzech przeciwników plus bossa. Każda z walk poprzedzona jest krótkim wstępem, z którego można mniej więcej dowiedzieć się o co chodzi. Fabuła opowiada o poszukiwaniu własnej drogi, o pragnieniu szczęścia, bycia lepszym człowiekiem, tym jednym, wyjątkowym. Niestety jest tak nudna i pozbawiona uroku, iż większość graczy po prostu scenki pominie, zwłaszcza, że są to zwykłe, komiksowe kadry z odrobiną tekstu do przeczytania. Żadnych filmików tu nie zobaczymy.

Przed rozpoczęciem trybu "Story" warto wejść w menu "Your Fighter", gdzie stworzymy swojego zawodnika. Musimy to zrobić, bowiem gra nie posiada głównego bohatera, jeśli nie zrobimy swojej postaci, zagramy kolesiem o durnym imieniu Fighter1. W tym miejscu można spędzić niezłą chwilę. Pierwszą niespodzianką jest możliwość wyboru płci. Gra nie jest szowinistyczna, kolejne pojedynki rozgrywamy tak z mężczyznami, jak i kobietami. Po wyborze płci następuje gwóźdź programu, czyli totalna kontrola nad stylem walki postaci oraz jej wyglądem. Z początku style są jedynie dwa, tzw. "heavy", dość klasyczny, niemalże podwórkowy oraz "fast", gdzie postać więcej się nabiega, stale jest w ruchu, co wygląda naprawdę przyjemnie, ale ciosy wydają się nie mieć takiej mocy. W trakcie rozgrywki w pewnym momencie napotkamy przeciwników uzbrojonych w... kije baseballowe. Po ich pokonaniu można taki też styl walki wybrać dla bohatera. Style to jedno, a wygląd postaci to co innego - panuje tu naprawdę spory wybór, dodatkowo po niemalże każdej ukończonej walce odblokowują się kolejne elementy, począwszy od fryzury, poprzez ubiór, skończywszy na dodatkach w stylu tatuaży. Co więcej, można zmieniać nawet kolorystykę strojów, i można to robić oczywiście w trakcie gry, czyli natychmiast po odblokowaniu danej rzeczy ją zastosować i sycić wzrok zmianami dokonanymi w wyglądzie naszego killera.

Wszystko fajnie, cudo grafika i rozbudowane menu tworzenia postaci. A sama walka? Sterowanie? Uspokajam od razu - jest bardzo dobre. Dość klasyczne, niczym na automacie; cztery kierunki podstawowe plus dwa klawisze pod którymi kryją się ciosy ręką oraz nogą. Jak na porządną bijatykę przystało, łączenie kierunków z ciosami pozwala na sporą swobodę w grze. "One" oferuje rozbudowany trening, gdzie wszystkiego się nauczymy. Ja wspomnę tylko, iż mimo braku klasycznych, niszczących klawiaturę combosów znanych z tych wielkich bijatyk z dużych konsol, możliwości zrobienia krzywdy oponentowi są naprawdę rozbudowane. Dodam także, iż wybrany uprzednio styl walki także ma znaczenie, nie tyle dla samych ciosów, choć i one rzecz jasna nieco inaczej wyglądają, co dla systemu. Tutaj naprawdę widać różnicę w kierowaniu postacią, zupełnie inaczej prowadzi się zawodnika, który walczy w stylu "heavy" niż "fast" czy "armed".

Gra oferuje świetny timing i konsekwentnie trzyma się takiego sposobu rozgrywki. Uważny gracz, który mocno wczuje się w wydarzenia rozgrywane na wyświetlaczu telefonu, nawet w ostatniej chwili będzie w stanie zablokować cios przeciwnika, lub wypuścić kontrę. To doskonała opcja, którą aktywujemy klawiszem oznaczającym cios ręką. Jeśli klikniemy go w odpowiednim momencie, gdy przeciwnik zadaje cios, nastąpi filmowe zwolnienie akcji i efektowna kontra, która posyła oponenta na ziemię, wzbudzając dookoła niego tumany kurzu. No po prostu rewelacyjny efekt.

W grze każdy zawodnik ma swoją reputację, która zmienia się w czasie rzeczywistym. Są to zwykłe punkty, których ilość przekłada się także na coś na kształt klasy postaci. Zaczynamy jako miejski blokers, tchórz, lecz z czasem przy dobrej grze zdobywamy poziom bramkarza, wojownika i wreszcie mistrza. Ale pozostaje to po prostu miłym dodatkiem, nie ma realnego przełożenia na samą grę. Co więcej punkty liczone są w każdym trybie, tak więc rozgrywając sobie któryś z pozostałych - "Versus" czy "Survival" - ich ilość także się zmienia. Tu warto dodać, iż "Versus" pozwala na rozgrywkę w trybie multiplayer dzięki technologii bluetooth.

Każda zwycięska walka odblokowuje nie tylko dodatki do stroju, ale i pokonanych przeciwników. W trybie "Versus", gdzie dość dowolnie ustawiamy warunki zwycięstwa, ilość rund czy ich czas, można następnie z nimi się spotkać. Siedem lokacji, w każdej czterech adwersarzy - łatwo więc wyliczyć, iż postaci do pobicia jest całkiem sporo. Ale nimi samymi zagrać nie można... Sterujemy tylko tymi postaciami, które sami stworzymy, na szczęście można prowadzić kilku bohaterów jednocześnie. Na ogromny plus należy także zaliczyć grze zapis stanu gry w każdym niemal momencie, po każdej walce.

Opowiadając o "One" nie sposób pominąć tematu dźwięku. Gra oferuje konkretną, rockową muzykę, żadne tam proste midi, ale porządny bas i gitarę. Muzyka składa się z jednego, podstawowego motywu głównego, czasem jednak zmieniającego się w zależności od wydarzeń rozgrywanych na ekranie. Na uwagę zasługują także odgłosy - upadek i wzbicie tumanu kurzu na ziemi tak samo dobrze brzmi, jak wygląda. Nie zabrakło też warunku koniecznego dla dobrej bijatyki, czyli mocnego, męskiego głosu "READY...? FIGHT!".

"One" w mojej skromnej opinii jest grą, dla której warto zmienić telefon na model wyposażony w platformę N-Gage. Każdy, nawet ci, którzy nie przepadają za bijatykami odnajdzie się w grze, a już sam jej wygląd zachwyci wszystkich. "One" jak żadna inna gra ukazuje moc, jaka drzemie w N-Gage 2.0. A jej rozbudowanie powoduje, iż po prostu nie można się od tytułu oderwać. Szkoda tylko, że fabuła jest niskich lotów, ale - tak szczerze - czy fabuła ma aż takie znaczenie w bijatykach?