Tom Clancy's EndWar (playtest, PS3) 11

O tym, że rynek konsolowych RTS-ów rozwija się bardzo wolno i nie wszystkie porty z pecetów na konsole są udane (vide śmieszna konwersja Supreme Commander) wiemy od dawna. Zdarzają się jednak wisienki na torcie, które pozwalają nam wcielić się w role wytrawnych strategów. Co by jednak nie wymyślić, gatunek ten jest nieco skostniały, a kolejne produkcje nie odbiegają od bezpiecznych kanonów. Kolejną bolączkę stanowi mocno utrudnione sterowanie za pomocą joypada, co samo w sobie stanowi spore ograniczenie, szczególnie że w świadomości 90% konsolowców pojęcie zastosowania combo "klawiatura+myszka" nie istnieje, choć jest to możliwe. Za sprawą Tom Clancy's EndWar sytuacja uległa zmianie - nadeszła bowiem nowa jakość konsolowego RTS-owania. Rzeczona gra jest bowiem nietuzinkową strategią czasu rzeczywistego, firmowaną nazwiskiem znanego pisarza, a ponadto dopieszczaną w fazie tworzenia przez Michaela de Platera, mogącego poszczycić się w swoim CV m.in. serią Total War. Jest dobrze.






Akcja EndWar rozgrywa się w 2020 r. i rzuca cię na głęboką wodę - w środek konfliktu, w którym uczestniczą trzy strony: Stany Zjednoczone, Europa oraz Rosja. Oficjalną przyczynę globalnych działań zbrojnych stanowi atak terrorystyczny na amerykańską stację kosmiczną Freedom Star. Tak naprawdę chodzi jednak o zaburzenie równowagi sił pomiędzy Wschodem a Zachodem, korelujące z ogromnymi postępami USA w badaniach nad rozwojem broni antyrakietowej, zmniejszającej skuteczność głowic nuklearnych. Swoje trzy grosze wnosi ponadto rywalizacja Ameryki i Europy w militaryzacji przestrzeni kosmicznej, a i dostęp Rosji do kluczowych surowców naturalnych (ropa, gaz). Napięta sytuacja międzynarodowa nie mogła zostać bez echa - prędzej czy później musiało dojść do wybuchu wojny... Swoją drogą, EndWar jest kolejną wydaną ostatnimi czasy grą traktującą o potwornym konflikcie zbrojnym, której scenariusz nie wydaje się czystym science-fiction (polecam zapoznanie się z shooterem pt. Frontlines: Fuel of War). Inna sprawa, że w rzeczywistości trudno byłoby przeoczyć taką potęgę, jak Chiny.

Do walki o władzę absolutną nad światem stają więc 3 frakcje: amerykański Joint Strike Force, europejski Enforcer Corps oraz rosyjski Spetznaz Guard Brigade. Tylko od Twoich zdolności dowódczych zależy to, która z nich wygra. W początkowej fazie zabawy gra zdaje się być niepoprawnie łatwa i przyjemna, jednak tak naprawdę kilka początkowych misji stanowi rozbudowany tutorial, w którym poznajesz sekrety sterowania głosowego (voice command), a konflikt zaognia się z misji na misję. Czy ja napisałem o sterowaniu głosowym? Otóż to! Zarówno Xbox 360, jak i PS3 mają w tym temacie, nomen omen, wiele do powiedzenia. Zakładasz na głowę headset, odpalasz grę i... domownicy zaczynają pukać się w czoła, bo oto widzą ciebie nie tylko grającego, ale i gadającego do telewizora! System został dobrze przemyślany i w praktyce sprawuje się wyśmienicie. Wszystkie dowodzone przez ciebie oraz wrogie grupy jednostek opisane są cyframi, co ułatwia ich identyfikację. Rozkazy wydajesz na zasadzie "kto, co, gdzie". U dołu ekranu widzisz ikonki przypisane swoim jednostkom, więc w kilka sekund możesz skierować 5 helikopterów w celu zaatakowania odległego celu, bez konieczności jeżdżenia kamerą po mapie, grupowania jednostek czy - co gorsza - ich szukania. Zapodajesz np. tekst "Unit five attack hostile one" i nawet nie musisz się fatygować, aby sprawdzić, czy wszystko zadziałało jak należy, bo na pewno zadziałało. W równie intuicyjny sposób możesz przemieszczać swoje jednostki na każdej z 40 map pomiędzy strategicznymi punktami (tutaj są to zazwyczaj przyłącza satelitarne), wydając komendę np. "Unit one move to alpha". System oparty jest o zbiór krótkich, a co za tym idzie - łatwych do zapamiętania poleceń, jednak wachlarz jest wystarczająco szeroki, aby móc efektywnie zarządzać jednostkami na polu bitwy i jednocześnie dłubać w nosie. Oprócz poleceń ofensywnych nie zabrakło komend do przechwytywania punktów strategicznych, wycofywania się w przypadku łapania łomotu, grupowania jednostek czy też przywoływania "militarnych summonów" (np. Air Strike lub broń masowego rażenia). Wszystko wspaniale pachnie, lecz jest małe "ale". Cały wic polega na tym, iż Twój język angielski musi być na odpowiednio wysokim poziomie - mam na myśli akcent. Moduł rozpoznawania mowy jest mało tolerancyjny i kaleczenie języka Szekspira może przyprawić cię o torsje, gdy głos komputerowego bota będzie cię przekonywał do znudzenia, iż nie może wykonać zadania, gdyż wydana komenda jest niezrozumiała. Jeśli dodasz do tego naturalną czułość headseta, który należy skrzętnie skalibrować, i ściąganie przezeń odgłosów otoczenia, a także niesprzyjające czasami warunki (nocne granie często uniemożliwia "gadanie do TV") - może wyjść na to, że system wydawania komend głosowych stanowić będzie dla Ciebie przeszkodę nie do przeskoczenia. Autorzy (studio Ubisoft Shanghai) nie okazali się jednak frajerami i zaimplementowali pełną funkcjonalność z poziomu joypada, "zapominając" jedynie o atakach specjalnych konkretnych jednostek. Rozgrywka nie jest wówczas tak atrakcyjna, lecz można przełknąć tę łyżkę dziegciu. Wydawanie komend głosowych wymaga docenienia i zasługuje na miano rewolucyjnego rozwiązania. Warto więc zaznaczyć, że gra wydana zostanie w polskiej wersji językowej, z pełnym sterowaniem głosem w języku polskim. Gdy tylko trafi ona w moje ręce - z przyjemnością poinformuję was, czy operacja udała się i pacjent przeżył.






Zdecydowanie polecam zapoznanie się z Tom Clancy's EndWar. Raz, że warto obczaić grę z ciekawości (wygłaszasz jedno krótkie zdanie i pławisz się widokiem wroga ostrzeliwanego przez całą swoją artylerię), a dwa - dlatego, że sama w sobie jest bardzo dobra. Strony konfliktu zostały dobrze zbalansowane, co sprzyja poznawaniu ich mocnych i słabych stron, wymuszając jednocześnie obieranie zróżnicowanych taktyk opowiadając się za jedną z nich. I tak np. SGB dysponuje największą siłą ognia oraz powolnymi jednostkami, w dodatku marnie opancerzonymi, EFEC może sie poszczycić najlepszą celnością, zaś jednostki JSF mają największy zasięg. Jak to już bywa w tytułach z uniwersum Toma Clancy'ego, jednostki dostępne w grze mają sporo wspólnego z tymi realnymi lub stanowią wariacje na ich temat. Kampania dla samotnego gracza to zaledwie musztra przed zmaganiami sieciowymi, które pozwalają odróżnić chłopców od mężczyzn (klasyczny mecz, ale i zmagania drużynowe "2 na 2"). Wywiad, jednostki wsparcia, masa upgrade'ów oraz dylematy stricte strategiczne - jest co robić. Oczywiście nie wszystko zostało dograne/dopieszczone, ale nikt nie powiedział, że ta gra jest doskonała, ponadto w Sieci pojawiają się patche do ściągnięcia. Oprawa graficzna nie powala na kolana, choć design otoczenia (walki w szczerym polu, jak i na terenach zurbanizowanych) i jednostek jest na poziomie. Momentami młócka jest konkretna, obiekty sypia się w mak i... animacja potrafi chrupnąć. Tyle o wersji na PS3, którą miałem okazję katować.

EndWar nie zawiódł - ten dynamiczny RTS z odrobinę szalonym, lecz przy okazji szalenie rajcującym systemem sterowania głosem zdołał wykraść z mojego życiorysu wiele godzin intensywnego grania. Może i kampania bywa momentami zbyt toporna, grafika nie olśniewa, ale i nie można jej nic zarzucić, lecz mając na uwadze krok naprzód w skali gatunku - polecam ci zapoznać się z tą produkcją. Premiera polskiej wersji językowej (w marcu) wydaje się być idealną ku temu sposobnością. Z pewnością łatwiej będzie Ci dowodzić jednostkami w ojczystym języku. Ubisoft, czekamy niecierpliwie!


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj